OĞULDAN AHİRETE GÖÇ EDEN ANNEYE MEKTUP!

Nurullah PALA/Anadolutimes.com
Atatürk Üniversitesi (ATAÜNİ) Diş Hekimliği Fakültesi Öğretim Üyesi ve Yazar Prof. Dr. Ahmet Berhan Yılmaz’ın annesi Şükran Yılmaz geçtiğimiz hafta vefat etmişti. Uzun zamandır rahatsızlığı nedeniyle tedavi gören 27 Temmuz’da hayatını kaybeden Şükran Yılmaz’ın cenazesi yoğun bir katılımla 28 Temmuz 2025 Pazartesi günü Solakzade Camisi’nde ikindi namazına müteakip kılınan cenaze namazının ardından son yolculuğuna uğurlanmıştı. Anne acısı çeken Prof. Dr. Ahmet Berhan Yılmaz, annesinin ölümünün üzerinden bir hafta geçtikten sonra öylesine anlamlı bir şiiri kaleme aldı ki, herkesi duygulandırdı. Şiir gibi mektupta Yılmaz’ın annesi için sarf ettiği dizeleler büyük yankı buldu.
“ANNEME”… diye başlayan Prof. Dr. Yılmaz şu ifadelere yer verdi:

Bu korku, endişe, bu telaş niye?

Yürekte kor, gözümdeki yaş niye?

Geldi dediler ki “anneniz öldü”,

Ölen annem miydi, yoksa ben miyim?

***

Bu teessür, hüzün, bu kaygı niye?

Bu veda, bu firak, sensizlik niye?

Toprağı üstüme attılar benim?

Ölen annem miydi, yoksa ben miyim?

***

Düştüğüm bu çukur, bu zulmet niye?

Zifiri karanlık, uğultu niye?

Annemi arıyor bulamıyorum,

Kaybolan annem mi, yoksa ben miyim?

***

Durdu dünya, sustu kâinat niye?

Zaman akıyor da duran ben miyim?

Gitmek zamanıysa bu diyarlardan,

Annem evimizde, giden ben miyim?

***

Ölüm vuslat ise bu acı niye?

Yüreğimi yakan bu sancı niye?

Annem kucağımda makbere girdik,

Makberde annemle yatan ben miyim?

***

Dua, dua, dua, ağlamak niye?

Yüreği bu kadar dağlamak niye?

Sükût etti dünyam annem gidince,

Annem sesleniyor, susan ben miyim?

***

Bugün dokuz gündür sen yoksun anne,

Sabah namaz vakti ağlıyor odan.

Bugün dokuz gündür sensizim anne,

Namazları sensiz kılan ben miyim?

***

Altmış yıldır korkuyordum bugünden,

Dokuz gündür acım çok büyük dünden,

Üç kişiydik mahzunlaştı evimiz,

Annemsiz ben, bilmem yine ben miyim?